خط داستانی
یک پارودی ملایم و ادای محبت به کلاسیک بیست و دو سکانس لا ژتی از کریس مارکر، پاپه همچنین حکایتی از فقدان و سرنوشت و عطش بیپروا انسان به خودتخریبی است اما با طنز بیشتری. روایت در قالب مجموعهای از تصاویر ایستادهٔ سیاه و سفید با نور شدید است و بازی قابل توجهی از مارتین، پدر نسل نئوافراطی فرانسه و شیء بیجان اصلی که در سینما کار میکند، ارائه میدهد.
