خط داستانی
بعد از سانحهای نزدیک به مرگ، کارگردان گیدو ون دُر ورفه درباره اوجها و فرودهای زندگی خود اندیشه میکند در حالی که فرایند طولانی بهبودی را طی میکند. شماره بیست و یک به جای روایت خطی به صورت مجموعهای از حرکتها ساختاربندی میشود از مستند کلاسیک به مجموعهای از تصاویر کوتاه که با هم گذشته و حال، ناامیدی وجودی و طنز خشک، تفکر و خلّاقیت، شادیها و دردهای یادآوری و فراموشی را ترکیب میکند
