خط داستانی
فیلم در لِ پُرِتو اِروپِراتِه (۱۹۷۹) که سوراخ چرخدندهٔ ضخیم بهخودش میبالد و مانند ویروسی گسترش مییابد و تصاویر را که زیر آن میلرزند، تقریبا از بین میبرد. در پایان فیلم، نگاه میکنیم به فیلمبرداریِ یکی دیگر که با تهاجم سوراخها روبهرو است و از بالا و مرکز تا لبهها میتازند. اکنون وقتی تفاوت بین قاب و سوراخها را به سختی میتوان تشخیص داد، تصویر میتواند هر چیزی باشد — یک تصویر یا محدودهٔ سفید خالی.